logo-kersten
 

Ergotherapeut in coronatijd

Corona heeft ons leven op z’n kop gezet. We waren benieuwd naar wat dit betekende op de werkvloer en gingen in gesprek met Jessica Spaan, ergotherapeut en verbonden aan de Prinsenstichting in Noord Holland. De Prinsenstichting biedt zorg en ondersteuning aan mensen met een verstandelijke beperking. Jessica werkt zowel intramuraal met jongeren en volwassenen als op het orthopedagogisch kinderdagcentrum.

Waarom heb je gekozen voor ergotherapie?
Vroeger wilde ik graag leraar worden. In die tijd kwam ik ook in aanraking met kinderen met een beperking en dat fascineerde me. Het feit dat je als ergotherapeut dagelijkse dingen – die niet voor iedereen vanzelfsprekend zijn – toch mogelijk maakt, is iets wat mij nog elke dag voldoening geeft. En daarnaast is het gewoon een ontzettend leuke en afwisselende baan en ben ik blij dat ik niet hele dagen op kantoor zit.

Hoe is het om te werken als ergotherapeut in coronatijd?
Dat vraagt behoorlijk wat aanpassingsvermogen. We vallen onder contactberoepen en juist dat lichamelijke contact is nu minder vanzelfsprekend. De cliëntgroep met wie je werkt begrijpt dit niet altijd, dat maakt het extra lastig. Zeker in het begin was werken met een mondkapje voor hen alles behalve vertrouwd. Dan doe je op een veilige afstand je mondkapje maar even af om je gezicht te laten zien. Zeker in de eerste golf was dat echt een ding aangezien de groepsleiding destijds nog niet met mondkapjes op werkte. Inmiddels zie je dat iedereen er wel een soort van aan gewend is.

Waar loop je nog meer tegenaan?
We mochten niet meer in de centrale ruimtes werken. Aanpassingen werden daarom altijd in de gang of op de kamer van de cliënt uitgevoerd. Je merkt dat je steeds creatiever wordt. Afgelopen zomer heb ik een deel van mijn werkzaamheden gewoon buiten op een bankje bij het hoofdgebouw gedaan. Daarnaast heeft ook werken met beeldbellen en andere digitale oplossingen een vlucht genomen. Je gaat denken in oplossingen als fysiek contact niet gewenst is. Dus ik heb gewerkt met filmpjes die de groepsleiding maakte en extra observaties en telefonische overleggen. In een deel van de gevallen was dat een prima alternatief.

Wat is volgens jou het grote verschil tussen de eerste en de tweede golf?
In de eerste golf mochten we alleen noodzakelijke zorg bieden. Alles met minder urgentie werd vooruitgeschoven. Dat hebben we gelukkig in de zomer weer op kunnen pakken. Waar ik ook heel blij om ben is dat deze tweede golf het kinderdagcentrum wel gewoon open mag blijven. Dat was tijdens de eerste golf niet het geval en was toen echt een drama, vooral voor de ouders. Ik heb geprobeerd om filmpjes en tips te sturen, maar dat was voor hen en natuurlijk ook voor de kinderen echt heel zwaar. Tegelijkertijd zie je ook dat sommige dingen misschien wel voor altijd zijn veranderd. Al mijn overleggen en vergaderingen zijn inmiddels online. En in sommige gevallen is dat toch praktischer, zeker voor regionale overleggen scheelt dit een boel kostbare reistijd.

Hoe zie je de komende maanden voor je?
Ik denk niet dat er op korte termijn veel zal veranderen. Gelukkig zijn bij ons de eerste cliënten gevaccineerd, maar het is nog onduidelijk wanneer wij aan de beurt zijn. Dat vind ik echt jammer. In de eerste golf zijn binnen ons team gelukkig coronavrij gebleven maar je ziet nu, ook de groepsleiding en andere collega’s, de besmettingen wel oplopen. Er zit dus niks anders op dan afstand houden….

Wat kunnen wij als hulpmiddelenleverancier doen om jullie als ergotherapeuten hierbij te helpen?
Zo veel mogelijk inzetten op in één keer goed! Dus vooraf heel goed doorspreken wat er nodig is, zodat je bijna zeker weet dat als er een stoel geleverd wordt dat het goed is. Hiermee voorkomen we extra contacten en verlagen we het risico op besmettingen. Ik realiseer me dat je dit niet altijd kan voorkomen, maar daar is nog winst te behalen.

Tenslotte, heb je nog tips voor andere ergotherapeuten in coronatijd?
Denk out of the box hoe je met minder fysiek cliëntencontact toch hetzelfde kan bereiken. Dus ik zou zeggen gebruik filmpjes, video’s en foto’s en doe zodra het weer het toelaat je passingen gewoon buiten! Maar uiteindelijk hoop ik dat het contact met cliënten toch weer snel terug kan naar normaal en dat we daar niet meer over na hoeven te denken. Dat is voor iedereen toch het prettigste!